همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

                                       شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

                                                               شدم آن عاشق ديوانه كه بودم

                                                                              در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد

           باغ صد خاطره خنديد

                   عطر صد خاطره پيچيد

                          يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

                                          پر گشوديم و درآن خللوت دلخواسته گشتيم

                                                         ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

                                                                   تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

   من همه محو تماشاي نگاهت

            آسمان صاف و شب آرام

                       بخت خندان و زمان رام

                                خوشه ماه فرو ريخته در آب

                                            شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

                                                                    شب و صحرا و گل و سنگ

                                                                                 همه دل داده به آواز شباهنگ

                             يادم آيد تو به من گفتي از اين عشق حذر كن

        لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

                        آب آيينه عشق گذران است

                                  تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

                                                          باش فردا كه دلت با دگران است

                                                                 تا فراموش كني چندي از اين شهر سفر كن

      با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم

                سفر از پيش تو ؟ هرگز نتوانم

                             روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

                                                  چون كبوتر لب بام تو نشستم

                                                           تو به سنگ زدي من رميدم نه گسستم

                                                                           بازگفتم كه نتو صيادي و من آهوي دشتم

    تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

             حذر از عشق ندانم

                       سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم

                                   اشكي از شاخه فرو ريخت

                                               مرغ شب ناله تلخي زد و بگريخت

                                                          اشك در چشم تو لرزيد

                                                                    ماه بر عشق تو خنديد

                                                                             يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم

        پاي دردامناندوه كشيدم

                       نگسستم نرميدم ...ـ

                                  رفت در ظلمت غم آن شب و شبهاي دگر هم

                                               نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم

                                                                نكني ديگر از آن كوچه گذر هم

                                                                         بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم ...

                                                                                                       (فریدون مشیری)

او مي آيد
ديشب اين پنجره ها بوي شقايق مي داد
بوي لبخند خدا بوي حقايق مي داد
و سواري که ز آغوش خدا مي آمد
خبر از آمدن يک گل زيبا مي داد
شهر طوفان زده از درد به خود مي پيچيد
عطر ميلاد ضحي باد موافق مي داد
هيچ کس در گذر ثانيه ها خواب نماند
ابر چشمان افق نم نم هق هق مي داد
ديشب از آيينه ها نور سحر مي باريد
باز هم بغض به ما موهبت دق مي داد
نفس صبح که در خلوت شبنم روئيد
قاصدک باغچه را مژده صادق مي داد

*********************************

بيا مهدي بيا جانها فدايت
فداي آن همه لطف و صفايت
بيا مهدي تو سرت بر ملا کن
نگاهي به کساني مثل ما کن
بيا مهدي ستم ها بيداد کرده
تمام آدميت رفته بر باد
بيا مهدي سحرگاهان چو نوري
بده به داغ اين دلها صبوري
بيا مهدي عدالت را به پا کن
سزاي اين ستمکاران روا کن
************************************

دم غروب

میان حضور خسته اشیا

نگاه منتظری حجم وقت را می دید

مسافر از آسمان پیاده شد

 (( چه آسمان تمیزی ))

و امتداد  خیابان غربت او را بر د

ابیات ابتدایی  قبل از خلقت جهان هستی را به تصویر کشیده است  اشعار از شاعر عاشق آقای جمالی است

ابیات شعر نو از سهراب سپهری حافظ شعر جدید است که خلقت آدم و هبوط او به زمین را از جنبه معنوی به تصویر کشیده است

 همین می تواند شروع خوبی برای فکر در مورد خلقت من و توی آدمی باشد

_{گوئی تمام آینه ها پیر می شوند}

_{از آسمان به پنجره ها سنگ می زنند}

_{مشتی ترک غبار تصاویر می شوند}

_{شب روح های خفته این خاک های خیس}

_{با نعش های گمشده در گیر می شوند}

_{می ماند از سکون زمان ترسی آتشین}

_{در لحضه های خسته که زنجیر می شوند}

_{خواب من و خیال تو بر باد رفته است}

_{این آیه های شوم چه تفسیر می شوند؟؟؟؟؟}

                                                               _{آرمینه کاظمی}